Eergisteren heb ik een bezoek gebracht aan een aantal grote visverwerking bedrijven omdat we bezig zijn om daar de labels voor te gaan leveren.
1 van de productie managers ken ik goed en het was erg interessant om te zien hoe een ander zijn bedrijf leid.
Wat heeft die man een honden baan zeg.
Die kan dus echt gewoon helemaal niemand vertrouwen binnen zijn bedrijf.
We moesten ons eerst omkleden in speciale kleding en dat moest even opgehaald worden door een van zijn personeelsleden.
Dit duurde echter nogal lang en opeens word het hem duidelijk, het meisje was op dat moment heel de fabriek aan het doorrennen om iedereen te waarschuwen voor het “grote” bezoek.
Thomas had ook nog een leuke anekdote over hoe de wereld en vooral China in elkaar zit.
Drie hoge topambtenaren uit Italië, Australië en China hebben afgesproken om eens per jaar elkaar te ontmoeten.
Het eerste jaar spreken ze af in Italië en de Australiër en de Chinees kijken hun ogen uit.
Ze hebben een prachtige suite en een fantastisch uitzicht over het gardemeer , een privé kok, allemaal een eigen auto en butler.
De Australiër en de Chinees snappen er helemaal niets van en vragen de Italiaanse ambtenaar hoe hij dit allemaal bekostigd.
De Italiaan zegt zien jullie dat grote waterzuivering systeem daar aan de overkant?
Ja zeggen de Australiër en de Chinees, nou zegt de Italiaan we hadden een budget van 10 miljoen maar het project koste maar 9 miljoen dus je snapt waar die laatste miljoen is heengegaan.
De Australiër en de Chinees glimlachten en genieten nog een paar dagen van alle luxe.
Het tweede jaar is de Australiër aan de beurt en dit jaar is het nog gekker en luxer dan de eerste keer.
Deze keer hebben ze in Melbourne allemaal een privé villa, worden ze vervoerd per helikopter, elke avond de vrouwen voor het uitkiezen en een Rolex als welkoms cadeau.
De Italiaan en Chinees kijken hun ogen uit en vragen aan het einde van het weekend hoe dit allemaal weer mogelijk is.
De Australiër laat ze het nieuwe overheid gebouw zien en zegt zien jullie dit gebouw?
Dit gebouw had een budget van 100 miljoen maar koste slechts 90 miljoen.
Jullie snappen waar de overige 10 miljoen gebleven is toch?
De Italiaan en Chinees lachen en genieten nog even extra van alle luxe.
Het jaar daarop is de Chinese ambtenaar aan de beurt.
Als de Italiaan en Australiër in Sjanghai aan komen weten ze niet wat ze meemaken, het hele vliegveld is bezaait met rozen blaadjes, beiden hebben ze hun eigen helikopter,een butler , een PA, en krijgen ze beide een Austin Martin als welkoms cadeau.
Ook worden ze een week lang helemaal vertroeteld en eten ze alleen maar kaviaar, oesters, ganzenlever,truffels en drinken ze alleen maar Petrus wijnen.
De Australiër en Italiaan snapper er echt helemaal niets van dat de Chinees zoveel meer luxe kan bieden dan dat zij deden.
Aan het einde van de trip zitten ze met z’n drieën op een mooi terras aan de Huangpu rivier aan hun lekker wijntje te nippen als de Italiaan toch eindelijk durft te vragen hoe de Chinees dit allemaal voor elkaar heeft gekregen.
De Chinees begint de glimlachen en verteld;
Zien jullie die mooie brug daar over de rivier die had een budget van 500 miljoen Euro…. De Italiaan valt hem in de rede en zegt ik zie helemaal geen brug
………..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten