in één keer weer beter.
Mama hartstikke enthousiast, en belde gelijk naar school toe dat ik toch mee
kon doen met de Halloween viering.
Vervolgens begonnen papa en mama als een razende cakejes te bakken (dat
beviel me op zich nog wel, met name de beslagkom die uitgelikt kon worden)
Maar toen begon de ellende pas goed.
Ik moest zo'n "achterlijk" superman pak aan, met een cape! (dacht het dus
even niet)
Zeg nou zelf ik ben al genoeg superman van mijzelf daar heb ik geen pak voor
nodig.
Uiteindelijk ik toch met papa en mary naar school met een mand met cakejes
(mijn maag wint het dan toch, van wie zou ik dat toch hebben)
Aangekomen op school moesten we liedjes zingen en een dansje doen.
Eigenlijk ben ik gek op zingen en dansen, maar met zo'n groep en dan
verplicht allemaal hetzelfde, ik dacht het niet.
Dus duim in mijn mond, blik op oneindig en verstand op nul, het gaat vanzelf
over dacht ik nog.
Maar nee hoor, het duurde en het duurde, en toen moesten we ook nog met
zijn allen naar buiten om langs de deuren te gaan voor snoepjes.
Dat was dus de limit, gelukkig ook voor papa die me hierin toch nog een
beetje begreep.
Bedelen voor eten dat is een stap te ver.
Dus gelukkig mochten we naar huis, WILDE ZE DAT IK MIJN EIGEN MAND MET
CAKEJES DAAR ACHTER ZOU LATEN.
Uiteindelijk mocht ik zelf 1 (ja echt maar 1 cakeje) meenemen en moest
zonder mand de school verlaten.
Eenmaal thuis aan de lunch liet papa de film zien die hij had gemaakt.
En toe heb ik toch maar even laten zien dat ik heus wel het liedje en dansje
kan , maar gewoon niet op commando!
Papa rolde van zijn stoel van het lachen, hij vond het geloof ik wel grappig
van mij.
Ja die papa en ik die begrijpen elkaar tenminste.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten